Op naar de zomer

De maanden zijn weeral voorbij gevlogen.
Hoog tijd voor een update over de stand van zaken.
Waar waren we gebleven...

Eind september dus.

Guus de casanova
We maakten ons wel wat zorgen om onze hennen omdat hun ruggen door het treden van Guus helemaal kaal waren geworden. Hun staartveren waren al langer foetsie, maar nu waren ook alle veren van hun rug verdwenen. Je merkte ook dat ze het dan niet meer zo "fijn" vonden als Guus z'n lusten botvierde.
Via het Kippenforum dan contact gezocht met Lies en Monique om raad, wat we voor Guus konden doen opdat hij z'n gedrag zou temperen.
Uiteindelijk heeft Monique een Bach bloesem remedie samengesteld, die we Guus regelmatig moesten toe dienen.
En met al heel snel resultaat. Plots was het gedaan met treden...

Met de rui, stopten onze dames ook met eieren leggen. We misten die verse eitjes wel. Maar Guus zagen we nu ook geen enkele keer nog aanstalten maken om z'n dames te treden. Even dachten we nog dat die Bachbloesems te sterk zouden gewerkt hebben.
Maar nee hoor! Onze Guus is een echte gentleman geworden.
Heel de periode dat de dames niet legden, heeft hij ze niet meer aangeraakt.
Tot opeens we zagen dat hij eind december Muts besprong... een weekje later kregen we terug het eerste ei van Muts.
Dus op de één of andere manier voelt de haan dat de kippen niet meer leggen, en is er geen behoefte meer om ze te treden (en zich te reproduceren). Wanneer ze dan terug gaan leggen, een weekje eerder zelfs, gaat de haan terug treden.
Zo kunnen we nu weten wanneer een hen terug gaat beginnen te leggen: gewoon observeren wie getreden wordt.

Maar de hennen zagen er niet uit. Als je niet beter zou weten, je zou denken dat het verwaarloosde beestjes waren. Kaal, mager, niet om aan te zien...



Maar wie goed toekeek zag de nieuwe veren al klaar zitten. Elke dag de schachten wat langer om dan uit te breken tot een nieuw veerkleedje. Vooral bij Patrijs kon je dit goed volgen.




Gelukkig zaten alle kipjes terug vol in hun verenpak toen de winter intrad.
De eerste sneeuw viel al eind november.



Floere en Noor vonden sneeuw niet zo leuk - ze kropen onder de buxus om er te schuilen voor die koude witte vlokjes.



En de winter moest dan nog beginnen. Het dikke pak in januari kon hen echt niet meer bekoren.



De kippen kwamen zelfs het hok niet uit. En wij maar denken dat Brahmakippen pluimen aan de poten hebben om makkelijk op sneeuw te kunnen lopen.
Gelukkig had het baasje dan ook aan hen gedacht en ook in hun reh en de tuin wat sneeuw geruimd.





Enkel de vrijgemaakte paden werden benut. Dat koud wit spul was dus niet aan hen besteed.


De kleintjes groeien op
Ja, het zijn echte dametjes geworden. Althans van Floere (de blauwe hen) zijn we nu 100% zeker dat ze een dametje is geworden. Haar eerste eitje kregen we op 11 januari.



Noor (vuilwit) toont geen kenmerk van haan te zijn, maar zolang ze geen eitje legt (of begint te kraaien) blijven we voorzichtig om een uitspraak te doen. Brahma's zijn moeilijk te sexen en menig heeft zich al vergist wanneer de "uitgesproken" hen plots begon te kraaien, of "voor 100% zekere" de haan aan de leg ging...




Op verkenning
Tja, het truukje om het kippengaas plat te treden is nu alom bekend en dus hebben ze ook ontdekt dat naast het huis nog een hele wei te verkennen valt.



Naar achteren toe...





bij de serre...





tot zelfs vooraan het huis...




De harmonie binnen ons toompje is nu ook beter dan voorheen. Zelfs Muts heeft zich volledig geïntegreerd en er wordt nog maar amper "op de strepen" gestaan.

Samen gezellig een zandbad nemen,



of liggen zonnen, lekker uit de wind,



of uitrusten op het terras,



... waar één kip zit, zijn de anderen nooit ver uit de buurt.
En zeker als ze "de draad doen" om stiekum het veldje met krulkool te plunderen!




Momenteel zijn Muts en Floere terug aan de leg, we rapen gemiddeld al een zestal eitjes per week. Een derde dient zich aan - maar we moeten nog uitzoeken wie precies de afgelopen week begonnen is met leggen.

Het namiddaghapje is zowat de vaste gewoonte geworden natuurlijk, en al't baasje wat lang wegblijft...



springt Guus zowaar op de vensterbank, net om te zeggen: "Hé waar blijven nou die hapjes!"

Dat wordt gegarandeerd nog dolle pret als de warmte terug in het land komt en Annemie en ik terug buiten op het terras kunnen zitten. Met die twee kapoenen erbij die nog minder bang zijn dan de anderen vrezen we dat ons nog wel één en ander te wachten staat aan deugnieterij...