Onze nieuwe aanwinsten

Sowieso waren Annemie en ik aan't peinzen over een uitbreiding van ons toompje, maar nu ons Noortje schielijk is weggevallen moesten we wel heel dringend op zoek naar nieuw gezelschap.
"Het zijn maar kippen", kunnen we wel denken, maar Tessa was sinds maandag wel aan't treuren over het verlies van haar boezemvriendin. Voortdurend zag je haar heen en weer lopen, terwijl een klagend, maar doordringend geluid voortbrengend.
Uiteindelijk konden we wederom terecht bij Rudy & Sabrina in Sint-Katelijne Waver, waar ook ons Noor en ons Tessa vandaan kwamen.
Wij donderdagavond om halfnegen er naartoe en Rudy had twee mooie dames apart gezet voor ons.


Kippetjes ingeladen en wederom naar Olen.
De beide nieuwe dames hebben we dan op stok naast onze twee slapende rakkers gezet; en dan maar afwachten tot de volgende morgen.

Alexander en Tessa kwamen 's morgens al heel snel naar buiten, tegen hun gewoonte in. De beide nieuwelingen bleven nog lekker binnen op stok.
Maar als ze zich dan uiteindelijk toch naar buiten waagden, dan was de toon al snel gezet. Het witte kipje ging nog, maar de patrijs kreeg al onmiddellijk van Tessa een knauw, om duidelijk te maken wie de baas was.
Maar dan Alexander...
Toch even hier mijn bewondering uitspreken voor onze haan. Nog maar enkele dagen geleden werd hij hard toegetakeld door de haan van de buren.
Sowieso ziet hij amper vanwege de grauwe staar, en nu met z'n rechteroog dat nog steeds heel erg traant en hij dit meestal dicht houdt, ziet hij nog minder dan voorheen.
Zou je denken dat als hij iets onbekends in het hok ziet dat hij uit de weg gaat... Niets was minder waar. Met fiere borst vooruit rende hij achter de nieuwelingen aan; niet om ze te pakken, maar om ze te verdrijven van zijn territorium en om zijn Tessa te beschermen.


Beide kippetjes hebben dan maar dekking gezocht achter het hok. Maar ze moesten nog maar even een geluidje maken of hun snavel laten zien, en Alexander schoot meteen in aktie. Maar pikken deed hij niet, enkel uit de weg drijven.


Maar in de namiddag werd alles al rustiger.
Alexander had duidelijk gemaakt dat hij heer en meester is, en Tessa haalde af en toe eens uit als één van de twee groentjes wat te dichtbij kwamen.

En dan keken we uit naar bedtijd. Alexander uit gewoonte als eerste, gevolgd door Tessa. En die twee nieuwelingen maar keren en draaien aan de ingang. Even erin, dan weer terug eruit; terug erin, terug eruit... tot uiteindelijk alle beweging stil viel. Even gaan spieken, en ja hoor, allemaal netjes op stock naast elkaar.

En deze morgen waren ze allen al veel closer. Tessa zocht nu regelmatig hun gezelschap op, en ik heb ze amper horen klagen tot hiertoe.

 




Nu natuurlijk nog namen gaan bedenken voor die mooie hennen...
 
 







En nu zien we ze regelmatig met hun vieren samen, zonder ook maar enige ophef te maken.

 








Dus het lijkt wel goed te komen.
Nu hebben we dus een toompje van vier - met hun mooie kleurschakeringen best wel leuk om te zien.

In Memoriam

Vaarwel m'n lieve Noortje,

Op maandagavond 12 november 2007 hebben we je moeten laten inslapen, om je nog meer lijden te besparen.
Lieve kleine kip, toen we je op 16 december vorig jaar aankochten en bij Alexander zetten, bleek dat jij en Tessa, je "zusje" het heel goed met hem kon vinden.
Wat vormden jullie een prachtig toompje.
Als gauw bleek jij de moedigste en onvervaardste te zijn.
Het duurde niet lang of je kwam uit de hand eten en zelfs de aanwezigheid van de katten liet je koud.
Nieuwsgierig aagje - hoe jij je nekje toch kon uitsteken om maar niets te moeten missen.
En Alexander was je vriendje, want al gauw zagen we jullie dikwijls samen bij elkaar; rondstruinend of duttend.
Maar strooptochten waren natuurlijk leuker met Tessa. Oh hoeveel paardebloemblaadjes hebben jullie wel niet verorberd, om nog maar te zwijgen over de engelwortel, en wat weet ik nog veel meer.
Mooi kipje, "vuilwit" als kleurslag - goed om mee te kweken, zeiden ze - maar als Brahmakip zou je nooit op een tentoonstelling hoeven te komen - toch vond ik je even mooi als Tessa.
Guitige deugniet, gekwiekst hoe je soms uit Tessa d'r bek nog een sliertje spaghetti wegritste of een regenworm opviste als Annemie de tuin aan't spitten was.

Als aandenken aan die mooie maanden met jou, nog een resem foto's.
Veel te kort was je in ons leven en we zullen je missen, maar steeds zullen we met een liefdevol hart aan je terugdenken.


















Vaarwel, m'n lieve vriendin.


Moge God en Lord Maha Chohan je opnemen in het Grote Oneindige Licht van Liefde, Wijsheid, Zuiverheid en Perfectie.

updates

Tja, alles gaat lekker z'n gangetje... of is toch geweest tot voor enkele dagen.

Terwijl Tessa nog maar net broeds-af was, begon ook Noortje broeds te worden - en die bleek nog veel koppiger te zijn.
Maar nu hebben we wel een betere truuk gevonden: kip op de stenen zetten, draad errond, (wel met wat eten en drinken) en dat ging de lust tot broeden toch vrij snel over.













De zomer passeerde netjes. Inmiddels was ook de overdekking van ons terras klaar, en dat vonden onze drie kapoenen ook wel heerlijk: als het te warm was, lekker op't terras in de schaduw met een hapje erbij.












En met de regenwaterton-installatie hadden ze er nog een extra plekje bij om zalig uit te rusten.


Dan kwam de rui tijd eraan - pluimen overal in het hok, en de kipjes worden magerder en kaler...
Als eerste is Tessa terug in haar verenpak - nog voller dan tevoren - ze lijkt nu bijna even groot als Alexander... alleen vergeten die eerste dagen een foto ervan te nemen (het was dan ook niet echt een weertje om buiten te komen hoor!)


Tot het noodlot toesloeg:
Wanneer Annemie woensdagavond van het werk thuis komt, blijkt de haan van Louis in onze kipperen te zitten.
Alexander zit angstig in een hoekje, kop helemaal bebloedt, z'n ogen dicht.





Gelukkig kon hij na 2 dagen toch al een oog wat openen. Elke dag wreven we z'n ogen in, eerst met Traumeel, later met rozenwater.
Op maandagavond, net voor we naar de dierenarts vertrokken, was er ook al een klein spleetje te zien aan z'n rechteroog.
Bij de dierenarts bleek dat geen van beide ogen geraakt waren; enkel maar de oogleden. Nog een paar dagen wat zalf aanbrengen en hij is er terug bovenop.

Het trieste nieuws echter is dat ook ons Noortje niet onbeschadigd uit de strijd met die haan is geraakt.
De eerste dag liep ze nog rond, hoewel ze wel wat mankte.
Echter vrijdagavond kon ze helemaal niet meer rechtop. Eén pootje kon ze niet meer gebruiken.
We hadden ze dan bij ons binnen genomen, eten deed ze nog af en toe.
Maar bij de dierenarts bleek dat de gewrichtbanden van de aanhechting met het bekken gescheurd of afgerukt waren.
Om het beeste nog meer lijden te besparen - de kansen op genezing waren maar heel heel klein - hebben we haar doen inslapen.
Vandaar het volgende berichtje in memoriam