Ik zou hier weer een heel epistel kunnen neertijpen over onze drie kapoenen.
Met dat het weer de afgelopen dagen al een beetje aan de komende lente doet denken - zelfs de vogeltjes geven hier s' morgens al echte serenades - geeft dit onze kippen een extra energie opstoot en mogen we weer allerlei nieuwe dingen van hen ontdekken. En dat het zonnetje lekker schijnt maakt het voor ons natuurlijk ook al een stuk aangenamer om mee buiten te zijn.
De uitstapjes in de tuin zijn nu een vast ritueel geworden.
's Namiddags staan ze al voor hun poortje te wachten tot Annemie of ik thuis komen; hun extra hapje kan de beide dames maar kort bekoren, want al gauw gaat het richting poortje, en dan hop naar het festijn
Telkens begint het met het voorgerecht: de engelwortel.

Oh wat lusten ze dat graag, en staat zo handig vlakbij. En dan gaan ze de hele tuin rond - zo wat van alles en nog wat pikken, maar ze kennen de plaatsjes met vogelmuur ook al heel goed - daar gunnen ze zich de tijd om die lekkere sappige steeltjes te verobereren, wetende dat bij de volgende rondgang, die er wederom terug staat...
En elke dag verkennen ze een stukje meer van de tuin.

We leren ook dat kippen soms wel heel nieuwsgierig kunnen zijn. Zo "ontdekte" Tessa als eerste onze versleten tuinbank... en wat was dat een leuk speelgoed.
Heel erg leuk, zo hoog boven alles uit... alleen het terug naar de aarde komen moet nog wat bijgeschaafd worden; het leek meer op een noodlanding van een flying fortress!

Ik heb de bank (of wat er maar van overblijft) maar mee bij hen in de ren gezet - kwestie van speelgoed hé.
Ook Noortje vindt zo'n bank heel interessant, en je ziet ze regelmatig alle kanten ervan bekijken.
En als de kat ook nog mee gaat gek doen... heel bliktrekkend hoor...

Alexander laat dit koud - hij ziet het ding toch niet staan. Maar gisteren kwam hij dapper mee uit de ren, en onder mijn wakend oog - want ik zou niet willen dat hij pardoes de vijver inloopt - heeft hij toch enkele vierkante meters meegelopen met zijn dametjes.
Maar met het lekker weertje van gisteren, oh wat kan hij soms gewoon zo ergens neerploffen om even te gaan rusten. En dan u zo lekker in't zonnetje, oogjes dicht en snaveltje toe.

Maar de lente kriebelt bij hem.
Bij het middaghapje staat hij de dames maar te roepen en te verleiden met het lekkers, opdat ze maar wat dichter zouden komen en hij z'n echterlijke plichten kan vervullen.
Alleen de techniek laat nog wat te wensen over - maar hij doet echt z'n best.

En soms deert het de dames amper, soms geven ze duidelijk aan dat ze er geen zin in hebben, en dan vluchten ze bijna terug de ren uit om opnieuw een rondje tuin te gaan doen.
Maar als het dan duister wordt, keren ze netjes terug naar de ren, en gaan ze mooi met z'n allen naar het nachthok.
En dan zou je denken, omdat Alexander nogal wild tekeer ging, dat ze nog wat afstand houden... nee hoor! Een rits gekke geluidjes - zal wel soort praatje à la kip zijn - en dan kunnen ze niet dicht genoeg bij elkaar kruipen.

Spijtig dat het weekend weeral om is. We vinden het echt zalig om zo met onze kippen buiten te zijn - nu nog wachten tot het echt lente is.