En de hele bende maar wachten aan het poortje: "Wanneer gaat het baasje nu dat deurtje opendoen?" Vol ongeduld staan ze daar te popelen.
En als ze dan eindelijk hun vrijheid krijgen, gaat het echt op een drafje...
Maar al gauw ging het dan richting zandbak, waar nu lekker het zonnetje scheen en ze zich met hun gedrieën overgaven aan een heerlijk badje in het mulle zand.
Na een uurtje werd het dan tijd voor een extraatje. Aanvallen geblazen was het motto, want binnen de korste keren bleef er nog enkel een stukje tomaat over - iets dat geen van allen eigenlijk lijkt te lusten.
Maar de pasta, slablaadjes en aardappelen verdwenen als sneeuw voor de zon.
Diezelfde zon zorgde er dan ook voor dat het witte landschap zienderogen verdween.
De volgende dag was er amper nog iets van te merken.
Intussen is ook ons witteke aan de leg gegaan, en werden we al getrakteerd of verse eitjes in de legnest. De patrijs blijft echter haar eieren deponeren onder de zitstok. Ik had wel even een kalkei in de nest gelegd - en dat vond ze wel heel interessant... om vervolgens toch maar terug achter de zitstok een eigen nestje te maken en daar haar eitjes te deponeren. Zo is het dan natuurlijk wel makkelijk voor ons om uit te zoeken wie welk eitje gelegd heeft.
