Onze 2 kuikentjes zijn intussen al een heel pak gegroeid - ze zijn vandaag net 13 weken oud. Het is een plezier om zo'n kleintjes te zien opgroeien. Hoe ze de eerste dagen onder de beschutting van moeders vleugels blijven, om dan toch, nieuwsgierig dat ze zijn alsmaar meer en meer de grote buitenwereld te gaan verkennen. Hier zijn ze 2 dagen oud.
En leren doen ze ook heel snel. Hier zijn ze dan 4 dagen oud en leren al hoe ze een zandbad moeten nemen.
Al heel snel verschijnen dan de eerste veertjes, eerste aan de vleugeltjes en dan aan het staartje.
Even is er dan een periode dat ze er niet echt mooi uitzien - net als gieren bijna, met hun kalende donzige nek
Als het even kan, en natuurlijk onder toezicht, laten we ze samen met de andere kippen. Meestal verloopt dit zonder problemen, maar Muts en Patrijs laten wel dikwijls merken dat zij hoger in rang staan en halen dan uit naar de kleintjes - vooral tijdens het gezamelijk vieruurtje. Maar het valt wel mee.
Even was er wel paniek. Bloedluis in het hok. Duizenden kleine minuscule kruipbeestjes, die zelfs op mij kropen... wat een ellende.
Vlug naar de DA en een spuitbus ARDAP meegebracht en alle kippen en het hok ermee behandeld. De plaag is nu gelukkig verdwenen, maar toch is het stilaan tijd om aan een nieuw kippenhok te beginnen - eentje dat niet zoveel kieren en spleten vertoond waar allerhande ongedierte zich kan in nestelen en dat makkelijk te reinigen is.
De plannen zitten al in m'n hoofd - nu alleen nog de uitwerking.
Maar intussen zijn de kleintjes al mooi uitgegroeid tot kleine kipjes. Liefst nog tezamen met moeke doorzoeken ze de hele tuin naar lekkers.
En ze zijn zelfs ferventer in het zoeken naar allerhande insekten - dit jaar geen last van slakken in de moestuin, want die kleine rakkers blijken specialisten-detectives te zijn.
En als ze even willen uitrusten, dan is een hoge tak de ideale stek.
De kippen, met Patrijs en Muts op kop hebben ook weer wat nieuws uitgevonden. Als ze vinden dat het tijd is voor hun vieruurtje, klimmen ze nu gewoon over de gaasafspanning (die hen moet weerhouden om het terras onder te poepen) - die buigt toch mee - en komen zo naar de achterdeur om luidkeels te laten horen dat het baasje hun lekkere hapje moet brengen.
Jasmijn is wel wederom broeds - maar ze krijgt geen eitjes nu om uit broeden - het is veel te op het jaar om nog kuikentjes te hebben. Maar ze is nog steeds heel vasthoudend. Tja, hopelijk geeft ze het binnenkort op.
En de kleintjes die nemen we regelmatig een keertje op de hand, zodat ze aan ons kunnen wennen. En dat lukt vrij aardig.
0 reacties:
Een reactie plaatsen