Terwijl Tessa nog maar net broeds-af was, begon ook Noortje broeds te worden - en die bleek nog veel koppiger te zijn.
Maar nu hebben we wel een betere truuk gevonden: kip op de stenen zetten, draad errond, (wel met wat eten en drinken) en dat ging de lust tot broeden toch vrij snel over.
De zomer passeerde netjes. Inmiddels was ook de overdekking van ons terras klaar, en dat vonden onze drie kapoenen ook wel heerlijk: als het te warm was, lekker op't terras in de schaduw met een hapje erbij.
En met de regenwaterton-installatie hadden ze er nog een extra plekje bij om zalig uit te rusten.
Dan kwam de rui tijd eraan - pluimen overal in het hok, en de kipjes worden magerder en kaler...
Als eerste is Tessa terug in haar verenpak - nog voller dan tevoren - ze lijkt nu bijna even groot als Alexander... alleen vergeten die eerste dagen een foto ervan te nemen (het was dan ook niet echt een weertje om buiten te komen hoor!)
Tot het noodlot toesloeg:
Wanneer Annemie woensdagavond van het werk thuis komt, blijkt de haan van Louis in onze kipperen te zitten.
Alexander zit angstig in een hoekje, kop helemaal bebloedt, z'n ogen dicht.
Gelukkig kon hij na 2 dagen toch al een oog wat openen. Elke dag wreven we z'n ogen in, eerst met Traumeel, later met rozenwater.
Op maandagavond, net voor we naar de dierenarts vertrokken, was er ook al een klein spleetje te zien aan z'n rechteroog.
Bij de dierenarts bleek dat geen van beide ogen geraakt waren; enkel maar de oogleden. Nog een paar dagen wat zalf aanbrengen en hij is er terug bovenop.
Het trieste nieuws echter is dat ook ons Noortje niet onbeschadigd uit de strijd met die haan is geraakt.
De eerste dag liep ze nog rond, hoewel ze wel wat mankte.
Echter vrijdagavond kon ze helemaal niet meer rechtop. Eén pootje kon ze niet meer gebruiken.
We hadden ze dan bij ons binnen genomen, eten deed ze nog af en toe.
Maar bij de dierenarts bleek dat de gewrichtbanden van de aanhechting met het bekken gescheurd of afgerukt waren.
Om het beeste nog meer lijden te besparen - de kansen op genezing waren maar heel heel klein - hebben we haar doen inslapen.
Vandaar het volgende berichtje in memoriam
Geen opmerkingen:
Een reactie posten